Hoe videointeractiebegeleiding helpt bij oplossen van gedragsproblemen

Nadat Tillie en haar partner anderhalf jaar geleden in Almere zijn komen wonen, kiezen ze er samen voor om een pleegkind voor langere tijd in huis te nemen. Voor Tillie is het niet vreemd om kinderen thuis op te vangen. "Ik ben als kind opgegroeid met pleegkinderen thuis. We waren thuis met 6 kinderen en er was bijna altijd wel een 7e bij. Mijn ouders deden crisisopvang. Dat vond ik toen al heel interessant. Toen ik rond mijn 40e trouwde, kregen we al snel het idee om een pleegkind onder onze hoede te nemen. In mijn vorige woonplaats hebben we al enkele kinderen opgevangen. Dat was voor kortere tijd en meerdere kinderen tegelijk. Het leverde best veel strijd op met de ouders. Hier in Almere wilden we 1 kind voor langere tijd. In principe tot het 18 jaar oud is." 

In het voorjaar van 2020 is het dan zover. Ze geven aan dat ze graag een pleegkind onder hun hoede willen nemen. “We hebben duidelijk aangegeven en wat wij wel en niet zagen zitten. We kregen summiere informatie over het kind, leeftijd en geslacht. Daarna keken we of het een match zou kunnen zijn. Het kind kwam in september. Ik had het moeilijk met de boosheid en agressie van het kind. Ik liep gewoon met blauwe plekken en dat met een kind van 4. Dat was zwaar. Ik vroeg me serieus af of we het kind wel konden helpen." 

Goede begeleider 

Tillie merkt wel dat de begeleiding hierbij onontbeerlijk is. Zelfs voor iemand met ervaring als zij. "Onze begeleider heeft ons enorm goed geholpen in die tijd. Er was heel weinig informatie over het kind, waardoor we ook met veel dingen geen rekening konden houden. Via onze begeleider kregen we zo snel mogelijk videointeractiebegeleiding. Dan komen ze langs en maken een filmpje van een kwartier met alledaagse situaties. Later bespreek je met elkaar wat er precies gebeurt." 

Met de opnames kun je goed zien hoe je op elkaar reageert en wat er dan gebeurt. "Er kwamen wel 10 verschillende scenes uit het filmpje. Zo ontdekten we wat er allemaal gebeurde bijvoorbeeld tijdens het eten. Het was sterk op onze interactie gericht. Ook vroegen we ons af op welk niveau het kind zit? Daar zagen we dat het met sommige dingen meer op babyniveau zit. De agressie kwam vooral voort uit angst dat ik iets zou afpakken. Eten, kleding, dat soort dingen." 

Ontwikkelingsachterstand 

Als Tillie de opnames ziet, merkt ze dat ze niet zo in de gaten heeft dat het kind ook een ontwikkelingsachterstand heeft. "Het kind had nog niet een sterk ontwikkeld eigen ik. We kregen tips hoe we het beste dingen konden proberen. Zo liet ik het kind zoveel mogelijk gaan bij het eten en probeerde zo min mogelijk aandacht aan het eten te schenken. Ik ben begonnen met het kind te zien en heel nadrukkelijk 'jij' te zeggen als het echt om iets van het kind ging. Dat hielp enorm. We hebben uiteindelijk 3 sessies gehad. Het was fantastisch hoe we daarmee geholpen zijn. We zijn met sprongen vooruit gegaan. Ik hoorde vandaag ook van de logopediste dat het kind echt met sprongen vooruit is gegaan. Prachtig om te zien te horen." 

Summiere informatie vooraf 

Wat Tillie wel merkt is dat de informatie vooraf wel heel summier is. Het draait dan soms meer om de privacy van de ouders dan om de ontwikkeling van het kind. Soms is er bij de pleegzorgorganisatie ook nog weinig bekend over het kind. Tillie: "Het is wel heel jammer dat we aan het begin niet meer informatie over het kind hadden. Er zou meer informatie beschikbaar moeten zijn, vind ik. De privacy van de ouders staat hierbij hoog. Het gaat hier wel om het leven van een mensenkind. Zo kun je met meer informatie beter veiligheid bieden. Nu had ik serieus de twijfel of ik het wel zou kunnen. Daarom ben ik heel blij dat de pleegzorgbeleider het goed heeft opgepikt en we met videointeractiebegeleiding heel ver gekomen." 

Ervaringen delen 

Bij gedragsproblemen als waar Tillie en haar partner mee hebben geworsteld, is videointeractiebegeleiding een uitkomst. Daarbij kan het nooit kwaad om de horizon nog verder te verbreden. "Naast deze begeleiding hebben we ook een cursus gevolgd over trauma's bij kinderen. Dat was heel interessant en fijn om andere pleegouders te ontmoeten en met hen ervaringen te delen. Al met al gaat het nu zo anders dan een paar maanden terug. Het is een heel proces geweest. Natuurlijk zijn er nog moeilijke momenten, maar ik wordt niet meer geslagen en de boosheid is veel beter hanteerbaar. Nu zegt het kind tegen me: "Ik blijf een miljoen nachtjes bij jullie". Dat is toch fantastisch!"